عبداللّه پس از دو روز راه‌پيمايى نامه را گشود و چنين يافت : چون نامه را باز كردى تا نخله « زمين بين مكه و طائف » برو و در آنجا اوضاع قريش را زير نظر بگير و تمام جريان را به ما گزارش كن . عبداللّه جريان را با دوستانش در ميان گذاشت و اضافه كرد : رسول الهى مرا از مجبور ساختن شما در اين مسير منع فرموده ، بنابراين هركس آمادهء شهادت است با من بيايد و ديگران بازگردند ، همه با او حركت كردند ، وقتى كه به نخله رسيدند به قافله‌اى از قريش برخورد كردند كه عمرو بن حضرمى در آن بود . چون روز آخر رجب يكى از ماه‌هاى حرام بود ، در مورد حمله به آن‌ها به مشورت نشستند . عده‌اى گفتند : اگر امروز دست از آنان برداريم وارد محيط حرم مىشوند ديگر نمىتوان متعرض آن‌ها شد ، سرانجام شجاعانه به آنان حمله بردند و عمرو بن حضرمى را كشته و قافلهء او را با دو اسير به محضر رسول خدا آوردند . پيامبر الهى به آنان فرمود : من به شما دستور نداده بودم كه در ماه‌هاى حرام نبرد نكنيد ؟ آن گاه از دخالت در غنايم خوددارى فرمود ، مجاهدان ناراحت شدند و مؤمنان به سرزنش آنان پرداختند ، مشركان نيز زبان به طعن گشودند كه محمّد صلى الله عليه و آله جنگ و خونريزى و اسارت را در ماه‌هاى حرام حلال شمرده آيه نازل شد كه : از تو دربارهء جنگ كردن در ماه حرام مىپرسند ، بگو : جنگ در آن گناه بزرگى است ، ولى جلوگيرى از راه خدا و گرايش مردم به فرهنگ حق و كفر ورزيدن نسبت به اللّه و هتك احترام مسجدالحرام و اخراج ساكنان آن در پيشگاه خدا مهم‌تر از آن است و ايجاد فتنه حتى از قتل بالاتر است . مشركان پيوسته با شما مىجنگند ، تا اگر بتوانند شما را از آيين خود برگردانند ولى كسى كه از دين حق برگردد و در حال